Sevgi olmadan huzur olmaz.

Sevgi olmadan huzur olmaz.
Birçok insan sevgisizlikten şikâyet eder ama çoğumuz kültürün sevgiye ne yaptığının farkında değiliz. Çünkü balığın suda yaşadığı gibi, biz de kültürün içinde yaşıyoruz. Suyu görmeyiz; ta ki bir şekilde dışına çıkana kadar.

Kültür, “Normal” ve Yargılama

Daha çok seyahat eden insanlar genellikle daha az yargılayıcı olur. Bunun nedeni “daha iyi insanlar” olmaları değil; “normal” olanın ne kadar farklı biçimlerde yaşanabildiğini görmeleridir.

Bir ülkede ellerinle yemek yemek normaldir.
Başka bir ülkede sofrada sessiz kalmak normaldir.
Üçüncü bir ülkede tanımadığın insanlara sarılmak normaldir.

“Doğru olanın” otuz farklı biçimini gördüğünde, kendi bildiğin biçimin tek doğru olduğuna inanmayı bırakırsın. Seyahat insana sadece coğrafyayı öğretmez; çeşitli düşünmeyi ve toleransı öğretir. Aynı şey göç eden insanlar için de geçerlidir. Onlar, içinde yaşadıkları suyun farkında olanlardır. Kendi kültürlerinin görünmez kurallarını dışarıdan görebilirler.

Sevgi Ekonomisi: Kıtlık Nasıl Yaratılır?

Toplum, sevgiyi bir “kıtlık ekonomisi”ne dönüştürür. Sevgi, sanki sınırlı bir kaynakmış gibi kısıtlanır, değerlenir ve yabancılaşmayı derinleştirir. Bu ekonominin görünmez kuralları şöyledir:

• Sevgin varsa verme. Yanlış anlaşılırsın, cezalandırılırsın. Cömertlik engellenir; sevgi biriktirilir, paylaşılmaz.
• Sevgiye ihtiyacın varsa isteme. “Bağımsız ol” yanılsaması yaratılır; yalnızlık artar.
• Sevgi istiyorsan bile kabul etme. Ayıp olur, âşık olursun, başına dert açarsın. Kendini değersiz hissetmeye yol açar; hediyeleri reddetme alışkanlığı başlar.
• Kendine sevgi verme. Bu bencilliktir, ayıptır. İnanç yerleşir; öz-sevgi eksikliği gelişir, iç eleştirel ses baskınlaşır.

Bu kurallar “sevgi açlığı” yaratır. İnsanlar sevgiye ulaşmak için uyum göstermek zorunda kalır: mükemmel davranarak, istemediğini kabul ederek ya da kendi ihtiyaçlarını yok sayarak. İlişkiler güç oyunlarına dönüşür. İnsanlar sevgiyi, yakınlığı ve temas kurma hakkını manipüle ederek kontrol eder.

Bu ekonomide sevgi adeta para gibi kısıtlanır. Erkeklere “güçlü ol, isteme” denirken, kadınlara “verme ve alma” empoze edilir. Sonuç duygusal yoksunluktur: depresyon, anksiyete ve bağımlılıklar artar. İlişkilerde partnerler sevgiyi ticaret gibi verir-alır; denge bozulur.

Oysa sevgi bolluğu beyinde oksitosin salgısını destekler, bağlanmayı güçlendirir, stresi azaltır ve bağışıklık sistemine olumlu katkıda bulunur. Sevgi paylaşıldıkça çoğalır; biriktirildikçe kurur.

Yeni Bir Sevgi Ekonomisi İçin

Önce fark et: Günlük etkileşimlerde sevgiyi fark et. “Bugün kaç olumlu sevgi verdim?” diye sor kendine.

Toplumun toksik kurallarını reddet ve yenilerini benimse:

• Var olanı ver.
• İhtiyacın varsa iste.
• İstiyorsan kabul et.
• İstemiyorsan reddet.
• Kendine sevgi ver (ayna karşısında nazik konuş, kendi omzuna dokun, küçük bir şefkat göster).

Cezalandıranları fark et. Onlarla savaşmadan baş etme yolları geliştir: mesafeni koru, sınır koy, kendi değerini onların yargısına teslim etme.

Sevgi ekonomisi, duygusal hayatımızı kıtlık tuzağından kurtarmanın anahtarını sunar. Sevgi, paylaşılmadıkça anlaşılmaz ve çoğalmaz.

Etrafında sevgi kıtlığı hissediyorsan, gülümseyerek, küçük bir sevgi hareketiyle başla. Değişim içeriden başlayınca, hepimizi daha sıcak ve daha bağlantılı bir dünya bekler.