Birinin bizi düzeltmesine değil, kendimizi düzeltirken birinin bizi sevmesine ihtiyacımız var.

Julio Cortázar: Kimi zaman birinin bizi düzeltmesine değil, biz kendimizi düzeltirken birinin bizi sevmesine ihtiyacımız olur.

Julio Cortázar’ın bu sözü, insan ilişkilerinde empati, koşulsuz kabul ve sevginin dönüştürücü gücüne dair çok derin bir gerçeği dile getiriyor.

İnsanlar olarak, çoğu zaman bir sorunumuz ya da kusurumuz olduğunda, hemen bir çözüm veya dışsal bir müdahale ararız. 

Ancak Cortázar, bu müdahaleden çok, kişinin kendi içsel dönüşümüne ve bu süreçte sevgiyle desteklenmesine ihtiyaç duyduğunu ifade ediyor.

Metnin Derinliği:

1. Kendini Düzeltme Süreci: İnsanların değişmesi ya da iyileşmesi, genellikle dışarıdan gelen bir müdahale ile değil, içsel farkındalık ve çabayla gerçekleşir. Bir başkasının bize ne yapmamız gerektiğini söylemesi yerine, bizi olduğumuz gibi kabul etmesi ve sevmesi, bu dönüşüm sürecini daha kolay ve anlamlı hale getirir.

2. Koşulsuz Sevgi ve Kabul: Sevgi, insanın en büyük motivasyon kaynaklarından biridir. Sevildiğimizi hissettiğimizde, kendimizi daha güvenli ve güçlü hissederiz. 

Bu, kendimizi düzeltmek ya da geliştirmek için gerekli olan duygusal ortamı sağlar. Önemli olan, bu sevginin "düzeltildikten sonra" değil, olduğumuz gibi kabul edildiğimizde verilmesidir.

3. Müdahale Yerine Destek: Çoğu zaman insanlar, sorunlarımızı çözmek ya da bizi değiştirmek için "yardım" etmek ister. 

Ancak bu, kişinin kendi sürecini zayıflatabilir ya da yetersizlik hissine yol açabilir. Oysa birinin sadece yanımızda olması, varlığımızı sevmesi ve saygı göstermesi, çok daha iyileştirici bir etki yaratır.

Cortázar’ın bu sözü, insan ilişkilerinde sabır ve empatiye ne kadar ihtiyaç duyulduğunu hatırlatıyor. 

Kimse mükemmel değildir, ve herkesin bir şeyleri düzeltmeye ya da geliştirmeye çalıştığı bir alan vardır. Ancak bu süreçte birinin bize sevgiyle eşlik etmesi, hem iyileşmeyi hem de özgüvenimizi güçlendirir.

Bir insanın kendi kendini düzeltirken sevildiğini bilmesi, onun yalnız olmadığını ve her şeye rağmen değerli olduğunu hissettirir. 

Bu da değişim sürecini zorunluluktan çok bir kendini keşif yolculuğuna dönüştürür.

Soru:

Sen bu sözü nasıl yorumluyorsun? 

Hayatında seni olduğun gibi kabul eden bir kişinin varlığı veya yokluğu, değişim ya da iyileşme sürecinde nasıl bir etki yarattı?